Julia Skuratova
Robert Jarosz
Martynas Petrikas
Paweł Szkotak
Paweł Sztarbowski

Julia Skuratova

Julija Skuratova
Urodzona w roku 1974 w Wilnie.
W roku 1993 ukończyła Szkołę Artystyczną im. Justino Vienožinskio w Wilnie.
W 1998 uzyskała tytuł licencjata na Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie, Instytut Sztuk Plastycznych, Wydział Malarstwa Wielkoformatowego, specjalność: Scenografia,
a w 2000 tytuł magistra. Na Akademii wykłada kompozycję i technologię lalkarstwa.
W roku 2004 odbyła staż w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, wydział sztuki lalkarskiej w Białymstoku.

Obecnie współpracuje z teatrami lalek i teatrami dramatycznymi z Litwy, Polski, Węgier, Słowacji oraz Rosji.

Uhonorowana nagrodami Litewskiego Ministerstwa Kultury oraz nagrodami za scenografię do sztuki Pozytywka Wileńskiego Teatru Lele i Teatru Animacji w Poznaniu na festiwalach w Moskwie, Uzgorodzie, Łomży, Opolu. W 2007r.  - podczas 3. Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Współczesnych dla Dzieci i Młodzieży "Kon-teksty" w Poznaniu otrzymała nagrodę  za "inscenizację plastyczną" do przedstawienia Opowieści babci w wykonaniu Teatru  Lele.

Nagrody:
2002 - Nagroda Litewskiego Ministerstwa Kultury za sezon 2001-2002 (Kristoforas) za scenografię i kostiumy do sztuki Czarna Kwoka(Teatr Lalek "Lele").
2005 - Pierwsza Nagroda na Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Lalek w Łomży (Polska) za przedstawienie Pozytywka (Teatr Lalek "Lele").
2006 - Główna Nagroda podczas III. Międzynarodowego Festiwalu Kameralnych Teatrów Lalek "Moskiewskie Wakacje" za przedstawienie Pozytywka (Teatr Lalek "Lele").
2006 - Główna Nagroda podczas IX. Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Lalek "Interlialka" (Uzgorod, Ukraina) za przedstawienie Pozytywka (Teatr Lalek "Lele").
2007 - nagroda podczas XXIII. Festiwalu Teatrów Lalek w Opolu za scenografię do przedstawień Chłopczyk z albumu (Teatr "Maska" w Rzeszowie) oraz Pozytywka (Teatr Animacji w Poznaniu).
2007 - nagroda podczas 3. Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Współczesnych dla Dzieci i Młodzieży "Kon-teksty" w Poznaniu  za scenografię do przedstawienia Opowieści babci(Teatr Lalek "Lele").
2008 - przedstawienie Biegun (Białostocki Teatr Lalek) wybrane najlepszym przedstawieniem podczas 3. Ogólnopolskiego Konkursu na inscenizację dawnych dzieł literatury europejskiej. Nagroda zespołowa przyznana twórcom spektaklu.
2009 - Nagroda Litewskiego Ministerstwa Kultury za sezon 2008-2009 (Auksinis Kryzius) za scenografię i kostiumy do przedstawień na podstawie madrygałów Claudio Monteverdiego Walka Tankreda z Kloryndą  oraz  Balet Pań Niewdzięcznych.

Robert Jarosz
Absolwent reżyserii w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza na Wydziale Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku, dramatopisarz. Asystował m.in. przy spektaklach Leszka Mądzika, Mariana Pecki, Pawła Aignera. Zadebiutował jako reżyser Pinokiem w Teatrze im. Andersena w Lublinie. W krakowskim teatrze Groteska wyreżyserował Kota w butach. Jego sztuka W beczce chowany dostała nagrodę specjalną w poznańskim Konkursie na Sztukę dla Dzieci i Młodzieży oraz nagrodę za debiut na III Międzynarowodym Festiwalu Sztuk Współczesnych dla Dzieci i Młodzieży KON-TEKSTY. Bogusław Kierc wyreżyserował ją w Teatrze Banialuka w Bielsku-Białej, Janusz Ryl-Krystianowski w Teatrze Animacji w Poznaniu. Wyreżyserował cztery autorskie spektakle: Bez podłogi (dramat wyróżniony w konkursie Centrum Myśli Jana Pawła II i wydany w antologii "Mrok jak światło"), Układankę (wystawioną w Poznaniu z grupą The Moods i nagrodzoną na Festiwalu Korczak), Dudi bez piórka (Teatr Baj Pomorski w Toruniu) oraz Gdzie jest Pinokio? w Instytucie Teatralnym w ramach projektu "Lato w Teatrze". Jego ostatnie teksty to Wnyk opublikowany w miesięczniku poświęconym dramaturgii współczesnej Dialog i W brzuchu Wilka, nagrodzony w Konkursie na Sztukę dla Dzieci i Młodzieży.

Martynas Petrikas
Doktorant Wydziału Wiedzy o Teatrze na Uniwersytecie Witolda Wielkiego w Kownie (Litwa); jego zainteresowania naukowe obejmują kwestie z historii teatru litewskiego oraz z obszaru historii i teorii krytyki teatralnej; członek Międzynarodowej Federacji Badaczy Teatru FIRT/IFTR oraz Stowarzyszenia Teatrologów Krajów Północnych. Redagował kwartalnik teatralny "Lietuvos scena" ("Scena Litwy"), współautor kilku wydawnictw naukowych i popularno-naukowych.

Paweł Szkotak
Reżyser teatralny, założyciel Teatru Biuro Podróży (1988) i jego dyrektor. Od 2003 roku dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Polskiego w Poznaniu. Jest laureatem wielu nagród, m.in.: nagrody publiczności i nagrody jury na Festiwalu "Interpretacje" w Katowicach (2003) za spektakl "Martwa Królewna" Nikołaja Kolady, nagrody za reżyserię na III Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu (2003), Honorowej Nagrody Miasta Gliwice "Inspiracje" (2011). W 2004r. otrzymał Paszport "Polityki" w dziedzinie teatru.
Przedstawienia w reżyserii Pawła Szkotaka zostały pokazane na festiwalach teatralnych w Bogocie, Bombaju, Buenos Aires, Chicago, Delhi, Filadelfii, Kairze, Meksyku, Moskwie, Minneapolis, Nowym Jorku, Perth (Australia), Phoenix, St. Petersburgu, Seulu, Singapurze, Teheranie oraz w prawie wszystkich krajach europejskich.
Paweł Szkotak od 2007 roku jest dyrektorem Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego "Bliscy Nieznajomi", organizowanego przez Teatr Polski w Poznaniu.
W 2008 roku zainicjował konkurs dramaturgiczny "Metafory Rzeczywistości".

Z wykształcenia reżyser i psycholog kliniczny. Założyciel Teatru Biuro Podróży (1988) oraz jego dyrektor do 2003 roku. Od 2003 roku dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Polskiego w Poznaniu.
Do ważniejszych prac reżyserskich Pawła Szkotaka należą m.in.: "Giordano" - 1992 (spektakl autorski, Teatr Biuro Podróży), "Carmen Funebre" - 1994 (spektakl autorski, Teatr Biuro Podróży), "Nie wszyscy są z nas"- 1997 (spektakl autorski, Teatr Biuro Podróży), "Pijcie ocet, Panowie" - 1998 (wg prozy Daniła Charmsa, Teatr Biuro Podróży), "Selenauci"- 1999 (spektakl autorski, Teatr Biuro Podróży), "Millenium Mysteries" - 2000 (koprodukcja Teatru Biuro Podróży z The Belgrade Theatre z Coventry, Wielka Brytania), "Rękopis Alfonsa van Wordena" - 2001 (wg "Rękopisu znalezionego w Saragossie" Potocki, Teatr Biuro Podróży), "Martwa królewna" - 2001 (Nikołaj Kolada, Teatr Polski w Poznaniu), "Rodzina Wampira" - 2002 (Wasilij Sigariew, Teatr Polski w Bydgoszczy), "Sonata Belzebuba" - 2002 (S. I. Witkiewicz, Teatr Współczesny we Wrocławiu), "Zaćmienie" - 2003 (spektakl autorski, Teatr Biuro Podróży), "Świniopolis" - 2003 (autorski spektakl plenerowy, Teatr Biuro Podróży), "Lament" - 2004 (Krzysztof Bizio, Teatr Polski w Poznaniu), "Zwyczajne szaleństwa" - 2005 (Petr Zelenka, Teatr Polski w Poznaniu), "Odwiedziny" - 2006 (Jon Fosse, Teatr Polski w Poznaniu), "Carmen" - 2006 (Georges Bizet, Teatr Muzyczny w Gliwicach), "Usta pełne ptaków" - 2007 (Caryl Churchill i David Lan, spektakl dyplomowy studentów wydziału aktorskiego Akademii Teatralnej w Warszawie), "Szarańcza" - 2008 (Biljana Srbljanović, Teatr Polski w Poznaniu), "Eine kleine Nachtmusik" - 2009 (Silke Hassler, Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu), "Trup" - 2010 (Eric Coble, Teatr Polski w Poznaniu), "Planeta Lem" - 2010 (Teatr Biuro Podróży), "Amadeusz" - 2011 (Peter Shaffer, Teatr Polski w Poznaniu), "Józef i Maria" - 2011 (Peter Turrini, Teatr Polski w Poznaniu).
Reżyser jest laureatem wielu nagród, z których warto wymienić chociażby:
nagrodę Kapituły Miasta Poznania (1991), nagrodę za reżyserię spektaklu "Giordano" na Łódzkich Spotkaniach Teatralnych (1992), Medal Młodej Sztuki (1993), nagrodę Fringe First (1995), Critics` Award (1995) i Hamada Award (1996) na Festiwalu Teatralnym Fringe w Edynburgu dla spektaklu "Carmen Funebre", nagrodę za reżyserię spektaklu "Pijcie ocet, Panowie" na Festiwalu Komedii Talia w Tarnowie (1998), nagrodę Ministra Kultury (2002), nagrodę Ministra Spraw Zagranicznych (2002), nagrodę publiczności na festiwalu "Kontrapunkt" w Szczecinie (2002), nagrodę za reżyserię spektaklu "Martwa królewna" Nikołaja Kolady oraz "Rodzina Wampira" Wasilija Sigariewa na Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy (2002), nagrodę publiczności i nagrodę jury na Festiwalu "Interpretacje" w Katowicach (2003) za spektakl "Martwa Królewna" Nikołaja Kolady, nagrodę za reżyserię na III Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu (2003), Paszport "Polityki" 2004 w dziedzinie teatru, Honorową Nagrodę Miasta Gliwice "Inspiracje" (2011).

W lutym 2008 roku Pawłowi Szkotakowi przyznano nagrodę dla najlepszego reżysera za spektakl: "Makbet: Kim jest ten człowiek we krwi" na XXVI Międzynarodowym Festiwalu FADJR w Teheranie (6-15 II 2008).

Przedstawienia w reżyserii Pawła Szkotaka zostały pokazane na festiwalach teatralnych w Bogocie, Bombaju, Buenos Aires, Chicago, Delhi, Filadelfii, Kairze, Meksyku, Moskwie, Minneapolis, Nowym Jorku, Perth (Australia), Phoenix, St. Petersburgu, Seulu, Singapurze, Teheranie oraz w prawie wszystkich krajach europejskich.

Paweł Szkotak od 1996 roku jest dyrektorem Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego "Maski" w Poznaniu, a od 2007 roku - Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego "Bliscy Nieznajomi", organizowanego przez Teatr Polski w Poznaniu.
Od 2008 roku jest inicjatorem i jurorem konkursu dramaturgicznego "Metafory Rzeczywistości".

Paweł Sztarbowski
Ukończył filozofię na Uniwersytecie Warszawskim, studiował Wiedzę o Teatrze w Akademii Teatralnej w Warszawie, jest doktorantem w Instytucie Sztuki PAN. W latach 2006-2011 pracował w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego na stanowisku kierownika działu promocji teatru. Od marca 2011 pracuje na stanowisku wicedyrektora Teatru Polskiego w Bydgoszczy.
Jest twórcą Nowej Siły Krytycznej - grupy młodych recenzentów piszących dla Polskiego Wortalu Teatralnego e-teatr.pl. Publikował m.in. w "Tygodniku Powszechnym", "Notatniku Teatralnym", "Teatrze", "Metrze", "Newsweeku Polska".
Jako dramaturg współpracował m.in. z Michałem Zadarą przy projekcie Kupiec Mikołaja Reja w Starym Teatrze w Krakowie oraz z Pawłem Łysakiem przy V (F) ICD-10. Transformacje w Teatrze Polskim w Bydgoszczy i Opowiem wam bajkę w Muzeum Powstania Warszawskiego. Dla Teatru Polskiego Radia adaptował słuchowiska reżyserowane przez Pawła Łysaka - Dziady Adama Mickiewicza i Proszę państwa do gazu na podstawie opowiadań Tadeusza Borowskiego, a także Mimesis na podstawie opowiadań Pawła Huelle.